خدایا ؛

روزی اهل روزگار ،در این روز و هر روزگار از جانب تو و به دست روزی رسان و روزی دهنده تو بوده است

من ؛ آدمی

روزی از تو می گیرم

و شکر کرده و ناکرده روزگار می گذرانم

بی آنکه بیاندیشم عظمت و قدرت و اقتدار ابدی تو را که اینگونه ....

اینگونه به قدرت و اقتدار ،این خلق بی شمار را ،به شماره و اندازه ،بی کم و کاست ،روزی می دهی

و کم یا زیاد روزگار می گذرانند ...

الهی

ای کاش علاوه بر این رزق و این روزی حیات بخش و جان بخش ذره ای از اندیشه و معرفت روزی ام باشد

هرچند که آن هم روزی ام کرده ای

و ای کاش آگاهی و درکِ آن ،رزق  جانم شود ، تا بیاندیشم و شکر کنم بزرگی و عظمت تو را

که روزی رسانی و رزق دهی تنها یکی از هزار نشانه خداوندی و عظمت توست

و پروردگار

گاهی که اندکی اندیشه  و معرفت می  یابم تا چشم باز کنم و قدرت و اقتدار تو را ببینم

باری بیشتر پی می برم به اندکی شکرم در برابر بسیاری روزی و معرفت و اندیشه و دیگر نعمت هایت

و دیگر چه بخواهم  از تو ؟

آنگاه جز آنکه عفو و آمرزش روزی ام کنی و ببخشایی مرا

همیشه و هماره ...

خداوند – ای نزدیکتر از ....